بي ريا

یادداشتهای روزانه احسان نیلی

آموخته ام که:


هر چه زمان كمتري داشته باشم ، كارهاي بيشتري انجام مي دهم.
اگر يك نفر به من بگويد ،“ تو روز مرا ساخته اي” روز مرا ساخته است .
وقتي ، به هيچ طريقي قادر نيستم كمك كنم ، مي توانم براي او دعا كنم .
هر چقدر آدمي نسبت به جبر زمانه اش جدي باشد ، اما هميشه نياز به دوستي دارد كه بتواند بدون تكلف و ساده لوحانه با او بر خورد كند.
گاهي اوقات همه ان چيزي كه انسان نياز دارد ، دستي براي گرفتن و قلبي براي درك شدن است.
بايد شكر گزار باشيم كه خداوند هر انچه را كه از او مي طلبيم ، به ما نمي دهد.
زير ظاهر سر سخت هر انساني فردي نهفته ، كه خواهان تمجيد و دوست داشتن است.
زندگي سخت است اما من سخت ترم.
وقتي در بندر غم لنگر مي اندازي ، شادي در جاي ديگر شناور است.
همه خواهان آنند كه در اوج قله زندگي كنند ، اما همه شاديها و پيشرفتها زماني رخ مي دهند كه در حال صعود به سوي آن هستي.
پند دهي فقط در دو برهه از زمان جايز است ، زماني كه از تو خواسته مي شود و هنگامي كه خطري زندگي كسي را تهديد مي كند.
به نقل از سايت آوای خفته

   + احسان نیلی ; ٥:٠٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/۳/۱٥
comment نظرات ()