بي ريا

یادداشتهای روزانه احسان نیلی

راه بی پايان ۲

مطلب قبلم را  تکمیل میکنم و به پایان میبرم

اولا از دوستانی که نظر خودشون را گذاشته بودن تشکر میکنم.. اما یکی از دوستان مطلبی گذاشته بودن که باید از خودمون شروع کنیم و دور و برمون.. هرکی یه قدم برداره خیلی اوضاع عوض میشه و ...

من هم موافقم.. بهترین راه بهبود یه کشور هم وقتیه که مردم و حاکمان دست به دست هم اوضاع را پیش ببرند و درست کنند... اما!!! باز هم اما!!!!

آیا مردم عرب حوزه خلیج را به چه خصوصیتهایی میشناسین؟ قطعا یکی از ویژگیهای بارز که زبانزد است (خیلی محترمانه ) کم کاریست... اهل تلاش و کار نیستن..

امارات و قطر و بحرین و ... با این مردم زندگی میکنند.. جنم و توان و فکر مردم ایران عزیز را در هیچکدام از این کشورها نمیابید اما رشد را در کشور میبینید... چرا فقط از خلیج بگوییم؟

همه شنیده ایم تفاوت ضریب هوشی ایرانیان را با ضریب هوشی مردم کشوری چون ژاپن..

این تفاوت از کجا ناشی است بین ما و آنها؟ چه سیستمی چه حاکمیتی روحیه کار و تلاش را در آنها برانگیخته است؟

یا کشوری چون مالزی.. چگونه میشود که شخصیتی چون ماهاتیر محمد ناگهان تحولی اینچنین در کشورش ایجاد میکند؟ مردم بسیار اثر گذارند اما مدیریت استفاده از این مردم بسیار مهمتر است... فرهنگ سازی کار حکومت است نه مردم... شعار ندادن و کار کردن وظیفه سیستم حاکمیت است و شیوه استفاده صحیح از مردم هم به همین شکل...

 حرف درستی میزنند و میفرمایند از خودمان باید شروع کنیم و یک قدم به جلو برداریم ... اما آیا مردم مالزی یا ژاپن به خودی خود قدم برداشتند یا مسیر را برایشان ترسیم کردند؟

شما اگر به یک مجلس عروسی پر جمعیت بروید و تصمیم بگیرید که کمک صاحب مجلس کنید این تصمیم همان قدم به جلو گذاشتن است اما وقتی تعداد زیادی بخواهند چنین کاری کنند باید این جمع هدایت شوند و از توان همه آنان با یک مدیریت صحیح استفاده شود....

چرا این همه فکر و علم از ایران خارج میشود و در کشورهای دیگر مورد استفاده قرار میگیرد؟ پس ایراد از افراد نیست که نمیخواهند کار و تلاش کنند... همین افراد در کشورهای دیگر موفق هستند...

من در مطلب قبل فقط از امارات گفتم... اما همه این کشورها هر کدام به نوعی آیینه هستند از تصمیمات مدیریتی منطقی به دور از احساسات به دور از شعار و برگرفته از آینده نگری برای آینده کشور...

نمیتوانیم بگوییم امارات با پول نفت اینچنین میشود.. دبی با سرمایه دیگر کشورها چنین شده است.. دبی با دهها پرواز روزانه از فقط ایران به اینجا رسیده است.. دبی با جلب سرمایه  و تضمین حفظ آن به اینجا رسیده است. دبی با سیاست صحیح جذب توریست به اینجا رسیده است ( کافیست به قیمت تورها سری بزنید) دولت امارات عمده هزینه اقامت توریست را خود به هتل میدهد چرا که به جای آن توریست هزاران دلار وارد کشور میشود... دبی با بازسازی تمدنهای کهن دیگران در حال پیشرفت است و .....

مالزی با سیاست صحیح مدیریتی به اینجا رسیده است او هم به نوعی دیگر . یک مثال ساده و آن هم وارد کردن عسل ایران ، بسته بندی شکیل و زیبا و عرضه و صادر کردن آن به دیگر کشورها..

ژاپن و کره و از اینسو قطر و بحرین و عربستان و ترکیه و امثال اینها هر کدام به طریقی...

اگر بگوییم آنها نفت دارند ( مثل کشورهای عربی ) ما هم نفت داریم.. اتفاقا هم نفت داریم و هم دیگر ذخایر زیرزمینی...

اگر بگوییم فکر دارند ( مثل ژاپن و کره و مالزی ) گمان نمیکنم کسی منکر فکرو هوش مردم ایران نسبت به آنان باشد...

اگر بگوییم جاذبه توریستی دارند ( مثل ترکیه ) گمان نمیکنم هیچکدام به پای ما برسند از نظر عمق فرهنگی و آثار تاریخی و باستانی...

پس چرا در پس چهره مردم عزیزمان همیشه رنگی از اضطراب باقیست؟

   + احسان نیلی ; ٤:٢٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٦/۳۱
comment نظرات ()